Szybko, szybko, zanim zapomnę, że zadeklarowałem, że pokażę Wam kilka przykładów (około)filmowych nawiązań w komiksie Krew dziewicy.

Weźmy ten fragment – rozmowę telefoniczną głównego bohatera, w czasie gdy jego żona sama je obiad, który mieli zjeść we dwoje.

Na piątym kadrze bohater mówi „Jest tam trochę dobrego mięsa. Vincent Price rąbany siekierą był spoko, ale ogólnie film nierówny – i te straszne peruki”.
Vincent Price w jednej z głównych ról, jego postać zabita siekierą, peruki. O jaki film może chodzić?
Co prawda nie widziałem wszystkich filmów z Price’em, ale więc może mi coś umyka, ale byłbym skłonny założyć się, że chodzi o brytyjskiego Pogromcę czarownic (Witchfinder General, 1968, Michael Reeves).

Pogromca czarownic jest uznawany za jeden z pionierskich folk horrorów i zaliczany do nieformalnej „Nieświętej Trylogii” („Unholy Trilogy”) brytyjskich folk hororów z końca lat 60. i początku 70. XX wieku, do której należą także Krew na szponach Szatana (The Blood on Satan’s Claw, 1971, Piers Haggard) i najbardziej znany z tej trójki Kult (The Wicker Man, 1973, Robin Hardy).
Co ciekawe, w USA film był dystrybuowany przez AIP (American International Pictures) pod tytułem The Conqueror Worm, czyli: Czerw zdobywca.

Dlaczego? Ano chciano podpiąć go pod serię luźnych filmowych adaptacji Edgara Alana Poego z lat 1960-1964 z udziałem Vincenta Price’a i w reżyserii Rogera Cormana, pracującego wówczas dla AIP jako producent oraz reżyser. Żeby uwiarygodnić film jako adaptację Poego… do amerykańskiej wersji filmu dodano narrację Price’a, w której aktor recytuje poemat Poego.
A o co chodzi na ostatnim kadrze? Bohater odnosi się do magazynu „Cinefantastique”. Wspominany przez niego artykuł o filmach o Rasputinie pojawił się w pierwszym numerze pisma z 1970 roku, choć nie na dwudziestu, lecz piętnastu stronach. To jednak detal. Natomiast materiał retrospektywny o twórczości George’a Pala, ukazał się w trzecim numerze pisma z 1971 roku (i czwartym w ogóle). Ten datowany był na jesień 1971 roku, a więc czas, w którym rozgrywa się akcja komiksu.


Dwa kadry, a tyle treści.
Ale przejdźmy dalej.
Na kilku kadrach Krwi dziewicy można zobaczyć plakaty wiszące w mieszkaniu głównego bohatera i jego żony.

I są to plakaty nieprzypadkowe.
Nie tylko dlatego, że podkreślają autentyczne zamiłowanie protagonisty do kina grozy i science fiction (on naprawdę chce tworzyć takie filmy), ale także ze względu na to, że odpowiadają podwójnemu programowi kinowemu, który zadebiutował w USA 22 maja 1957 roku.
Jednym z wyświetlanych w ramach programu filmów był Potwór z Zielonego Piekła (Monster from Green Hell, 1957) w reżyserii Kennetha G. Crane’a. Drugim zaś Pół-Człowiek (Half Human) – amerykańska wersja japońskiego filmu Nieludzki człowiek śniegu (Jūjin yukiotoko) z 1955 roku w reżyserii Ishirō Hondy (tak, tego od Godzilli). W niej również maczał palce Crane.

Amerykański dystrybutor obu filmów – Distributors Corporation of America – zdecydował się na wprowadzenie do japońskiej produkcji znacznych zmian. Przede wszystkim wycięto z niej sporo materiału, wprowadzono także sceny z amerykańską obsadą (między innymi Johnem Carradine’em), wyreżyserowane właśnie przez Crane’a. A że miało to być zrobione tanio, z japońskimi kwestiami niespecjalnie się certolono, wygłuszając je muzyką i narracją postaci granej przez Carradine’a.
Fajnie, że Sammy Harkham, tworząc komiks, nie wrzucił na tę ścianę losowych b-klasowych produkcji z lat 50. XX wieku, tylko sięgnął po tytuły ze sobą jakoś powiązane, co nie?
Jako ciekawostkę w ramach ciekawostki dodam, że Nieludzki człowiek śniegu nie doczekał się dotąd oficjalnego wydania na nośnikach kina domowego, nie był też wyświetlany w telewizji przynajmniej od przełomu lat 60. i 70. ubiegłego wieku (to, na ile był wyświetlany wcześniej, jest kwestią dyskusyjną) i nie wznawiano go w kinach. Wytwórnia Tōhō, mająca prawa do filmu, nie wydała w tej kwestii oświadczenia, ale dość powszechnie przypuszcza się, że pogrzebała Nieludzkiego człowieka śniegu ze względu na sposób przedstawiania w nim zamkniętej społeczności w Alpach Japońskich (kalectwa i deformacje wynikające z chowu wsobnego) i obawy, że może on ściągnąć na film i wytwórnię krytykę ze strony organizacji działających na rzecz praw burakumin – wciąż spotykającej się z dyskryminacją grupy społecznej historycznie wywodzącej się z wyrzutków społecznych i zawodów postrzeganych jako nieczyste.
A teraz coś z innej beczki.

Na kadrze możecie zobaczyć fragment rozmowy telefonicznej głównego bohatera, zajmującego się montażem zwiastunów filmowych, na temat Pięciu palców zła. Ta (fikcjonalna) produkcja jest w istocie filmem Elegia ze zmienionym tytułem i dołączoną doń nową sceną.
Ponowne wprowadzanie na ekrany wyświetlanych już wcześniej filmów ze zmienionym tytułem (a co za tym idzie: nową czołówką), niekiedy przemontowanych i zawierających nowe sceny, nie należało na gruncie amerykańskiego kina eksploatacyjnego lat 60. i 70. ubiegłego wieku do rzadkości.
Najgłośniejszym przypadkiem – także za sprawą społeczno-kulturowego rezonansu tej produkcji – była sprawa filmu Snuff z 1976 roku.
A właściwie zmodyfikowanego filmu Slaughter z 1971 roku w reżyserii małżeństwa Findlayów, Michaela i Roberty. Produkcja ta, nakręcona dla obniżenia kosztów w Argentynie, eksploatowała wciąż nośny temat działalności „Rodziny” Charlesa Mansona, na której wyraźnie wzorowana była filmowa mordercza sekta. Zrealizowany za 30 tysięcy dolarów Slaughter doczekał się ograniczonej dystrybucji, głównie ze względu na to, że niemal równolegle do kin trafiła produkcja o takim samym tytule, wydana przez dominującą wówczas na rynku kina eksploatacji wytwórnię American International Pictures.
Dziełko Findlayów trafiło na półki magazynów i wydawało się, że tam zakończy swój żywot. W 1975 roku zainteresował się nim jednak Allan Shackleton, dystrybutor i producent kina eksploatacyjnego, którego zainspirowała fala prasowych doniesień o rzekomo powstających w Ameryce Południowej i przemycanych do Stanów Zjednoczonych filmach snuff, zawierających autentyczne sceny mordów popełnianych w celu ich zarejestrowania i sprzedaży nagrań.
Shackelton zlecił Simonowi Nuchternowi przygotowanie nowej sceny finałowej Slaughter, która rzekomo przedstawiała morderstwo popełniane przez ekipę filmu na jednej z aktorek i imitowała przypadkową rejestrację tego zdarzenia.. Tytuł filmu zmieniono na Snuff, a na plakacie umieszczono chwytliwe w kontekście paniki moralnej, która zainspirowała zmiany, hasło „Film, który mógł powstać tylko w Ameryce Południowej, gdzie życie jest… TANIE”.

W formie ciekawostki w ramach ciekawostki warto dodać, że przez pewien czas Shackleton wynajmował grupy mające oprotestowywać seanse i w ten sposób promować tytuł, zapewniać mu obecność w mediach i złą – ale przyciągającą uwagę – sławę. Jednak wkrótce stało się to zbędne, gdyż niezwykle aktywna w tym okresie organizacja WAP (Women Against Pornography) nieświadomie przejęła tę rolę. Dzięki WAP o filmie zrobiło się naprawdę głośno, protesty trafiły na antenę ogólnokrajowej telewizji i przykuły uwagę redaktorów magazynu „Variety”, który w 1976 roku opublikował artykuł falsyfikujący scenę mordu kończącą film. Zaplanowany przez Shackletona sztuczny rozgłos okazał się niezwykle skuteczny, być może przerósł nawet oczekiwania producenta. Przez pierwsze trzy tygodnie wyświetlania w Nowym Jorku Snuff zarabiał lepiej niż równolegle obecny na ekranach Lot nad kukułczym gniazdem (One Flew Over the Cuckoo’s Nest, reż. Miloš Forman, 1975).