Karta z kroniki szaleństwa (Kurutta ichipēji, 1926, Teinosuke Kinugasa) należy do szczytowych osiągnięć filmu awangardowego – nie tylko japońskiego, ale i światowego. Przynajmniej w wersji, którą można oglądać dziś, opracowanej przez reżysera w latach 70. ubiegłego wieku. A było tak… Sensacyjne odkrycie W 1971 roku Teinosuke Kinugasa przypadkiem odkrył wCzytaj dalej
Kategoria: Film
Finał „Amerykańskiego żigolaka”
Kilka dni temu w końcu obejrzałem Amerykańskiego żigolaka (American Gigolo, 1980) Paula Schradera. Kusiło mnie, by napisać, że go sobie odświeżyłem, ale byłoby to nadużyciem, ponieważ widziałem ten film tylko raz, w telewizji, w wielu plus minus dziesięciu lat i pamiętałem z niego tylko czołówkę. Po seansie mam kilka myśli,Czytaj dalej
Filmowe ósemki 2026 roku #3
Oj, coś mi nie idą te filmowe ósemki, czyli donoszenie, w paczkach po osiem tytułów, co w tym roku obejrzałem, po raz pierwszy lub w ramach powtórki. Jak dotąd zamieściłem dwie, a więc zatrzymałem się na stanie ze stycznia. A jest już końcówka marca. Być może powinienem przemyśleć formułę… Ale,Czytaj dalej
Filmowe ósemki 2026 roku #2
Trochę to trwało, ale w końcu przybywam z drugą odsłoną filmowych ósemek 2026 roku. Czyli wykazu filmów, które ostatnimi czasy oglądałem, z krótkim komentarzem. Na ten rzut nie załapała się żadna powtórka – wszystkie z nich widziałem po raz pierwszy. Najstarszym był Świat, ciało i szatan (The World, the FleshCzytaj dalej
Mrożący krew w żyłach film edukacyjny
Czy blisko pięćdziesięcioletni krótkometrażowy film edukacyjny, instruktażowy, będący elementem kampanii społecznej, czy jak zwał, tak zwał, może (wciąż) emocjonalnie kopać? Może. Jeśli to Apacze (Apaches) z 1977 roku w reżyserii Johna Mackenziego – tego samego, spod ręki którego wyszedł świetny kryminał Długi Wielki Piątek (The Long Good Friday, 1980) zCzytaj dalej
Makabryczna strzelanka z perspektywy pierwszoosobowej… tylko że to film
Mam słabość do twórczości Giulia De Santiego, współtwórcy studia Necrostorm, specjalizującego się w produkcji niezależnych filmów z niskim budżetem, za to wysokim stężeniem gore. A w ramach tejże największą słabość mam do serii „Hotel Inferno” , utrzymanej w kluczu (bardzo) krwawego horrorowego FPS-a. W tej zaś do jej drugiej odsłonyCzytaj dalej
Park Potworów w Bomarzo w filmach
Na liście miejsc, które chciałbym odwiedzić, od lat bardzo wysoko znajduje się Park Potworów w Bomarzo – późnorenesansowy park pełen rzeźb i posągów mitologicznych stworzeń i zwierząt. Posągi i rzeźby zostały wykonane na polecenie Piera Francesca Orsiniego (1523-1583), a prace nad nimi, jak i całym parkiem, który Osrini poświęcił pamięciCzytaj dalej
Filmowe ósemki 2026 roku #1
W ubiegłym roku miałem plan, a właściwie to postanowienie noworoczne, żeby regularnie zamieszczać w swoich mediach społecznościowych, a później także na blogu, zestawień ośmiu plakatów filmów, które ostatnio obejrzałem (zarówno po raz pierwszy, jak i w ramach odświeżania) – i krótkiego komentarza. Nie pykło. Skończyło się na dwóch zestawieniach filmowychCzytaj dalej
„Krew dziewicy” – jeden z komiksów 2026 roku (a mamy dopiero styczeń)
Jestem osobą z natury zbyt roztrzepaną, by robić coroczne podsumowania najlepszych rzeczy, jakie przeczytałem czy obejrzałem. Ale… …gdybym miał za dwanaście miesięcy zrobić wykaz najlepszych komiksów wydanych w Polsce w 2026 roku, to byłoby mi o tyle łatwiej, że murowanego kandydata do pierwszej dziesiątki, a najpewniej i do pierwszej piątki,Czytaj dalej
O „Władcach czasu” na szybko (i krótko)
Po niedawnym seansie Gandaharu, trzeciej pełnometrażowej animacji René Laloux z 1987 roku, siłą rozpędu podjąłem jego wcześniejszy film pełnometrażowy, czyli Władców czasu (Les Maîtres du temps) z 1982 roku. Było to drugie podejście Laloux do adaptacji powieści Stefana Wula – Władcy czasu powstali na bazie Sieroty z Perdide (L’Orphelin deCzytaj dalej
Rewatch po latach: „Gandahar”
Po ponad dwóch dekadach od ostatniego seansu powróciłem do filmu Gandahar, ostatniej pełnometrażowej animacji w reżyserii René Laloux z 1987 roku, do której projekty scenografii, postaci i innych istot robił komiksiarz Caza. Był to powrót miły, a jednocześnie uświadamiający mi, jak niewiele z tego filmu pamiętałem. Choć widziałem go wcześniejCzytaj dalej
„Rashomon” i otwarcie oczu zachodniej widowni na kino Japonii
Rashomon (Rashōmon, 1950) Akiry Kurosawy był filmem, za sprawą którego zachodnia widownia odkryła kino Japonii. Choć może lepszym stwierdzeniem jest, że to film, który owo odrywanie zapoczątkował, jako że lata 50. XX wieku były okresem sukcesów japońskich dzieł na międzynarodowych imprezach filmowych. Zaczęło się jednak od Rashomona – od zdobyciaCzytaj dalej
Lekturowa polecajka filmoznawczo-pokoleniowo-piracka
Pssst. Mam dla Was namiar na arcyciekawy tekst. Niestety nie w wolnym dostępie, ale o tym, jak go można przeczytać piszę pod koniec. Niedawno ukazał się najnowszy numer kwartalnika „Czas Kultury”, którego tematem przewodnim jest „Młodość (w) akademii”. A nim znalazł się tekst Karoliny Kostyry Wychowani na małym ekranie. OCzytaj dalej
Czy Tarantino inspirował się komiksowymi „Opowieściami z krypty”?
Kurczę… Widziałem ten komiksowy kadr wiele razy, ale dopiero dziś, gdy pokazałem go podczas prelekcji w ramach tegorocznej edycji Horror Day, mnie to uderzyło. Być może znacie tę scenę z Pulp Fiction (1994, Quentin Tarantino), w której Mia, siedząc z Vincentem w samochodzie, mówi mu, żeby nie był sztywniakiem (square).Czytaj dalej
Kilka słów o niekonwencjonalnej adaptacji Lovecrafta
Odświeżyłem sobie po latach (nie pomnę ilu) Giń, Stworze, Giń! (Die, Monster, Die!, 1965, Daniel Haller), czyli starusieńką luźną adaptację Koloru przestworzy Lovecrafta. Mam słabość do tego typu produkcji, ale też świadomość, że ta konkretna nie jest wybitna nawet w swej kategorii, więc filmu nie będę polecał. Kto nie zna,Czytaj dalej
Czerwona Sonja zasługiwała na lepszy film
Oj, zasługiwała Czerwona Sonja na lepszy film, zasługiwała. Bo to, co dostała, wygląda jakby od pewnego etapu (obstawiam 2019 rok) projekt pchano do przodu już tyko po to, by jakiś film zrealizować. Jeśli śledziliście, choćby jednym okiem, doniesienia o pracach nad drugim filmem o Czerwonej Sonji, to wiecie, jaki byłCzytaj dalej
Trzecie podejście do filmu „Mutronika”
Mutronika (The Guyver, 1991, Screaming Mad George, Steve Wang) to film do którego podchodzę mniej więcej raz na dekadę, on zaś za każdym razem podchodzi mi coraz lepiej. Wczoraj zmierzyłem się z nim po raz trzeci i w końcu się do niego przekonałem. Nie żebym bardzo go polubił, ale szkolnąCzytaj dalej
Jak zwiększała się długość filmów w okresie kina niemego
W komentarzu pod facebookową wersją wpisu z prasowymi anonsami reklamującymi pokazy zagranicznych filmów historycznych w Łodzi z lat 1913-1914 Jarosław Lipko odniósł się do kwestii długości filmów w okresie kina niemego A że mam dotyczący tego slajd w prezentacji, z której korzystam podczas zajęć z historii mediów audiowizualnych, pomyślałem, żeCzytaj dalej
Reklamy filmowych widowisk historycznych w „Rozwoju” z lat 1913-1914
Mam ogromną słabość do prasowych reklam pokazów kinowych z początku drugiej dekady XX wieku, w których rysunkiem składano obietnicę spektakularnego widowiska. Na grafikach możecie zobaczyć pięć anonsów z łódzkiego „Rozwoju” z lat 1913-1914, w tym dwa pokazów, w tym pierwszej – włoskiej – pełnometrażowej adaptacji Quo Vadis z 1913 rokuCzytaj dalej
Nawiązanie do klasyka kina science fiction w „Serenity”
W Serenity (2005, Josh Whedon) po przybyciu na planetę Miranda bohaterowie natrafiają na statek kosmiczny o identyfikatorze C57D, różniącym się tylko brakiem dywizu od nazwy krążownika C-57D z klasycznego filmu science fiction Zakazana planeta (Forbidden Planet, 1956, Fred M. Wilcox). Co jest tym fajniejszym hołdem dla starszego o niemal pięćdziesiątCzytaj dalej
Historia sztuki w filmie
Szeroko rozumianych nawiązań do sztuk plastycznych jest w kinie tak dużo, a wskazywane w innych miejscach są na tyle często, że nie sądzę, by był sens rozpoczynać projekt analogiczny do „Historii sztuki w komiksie”. Niemniej, co jakiś czas coś rzuca mi się w oczy lub przypomina mi się coś, coCzytaj dalej